(فرزانه دارابی) یکی از اعضاء کمیته پیگیری ایجاد تشکلهای آزاد کارگری
رای ما : آزادی کارگران زندانی
در حالی که بیش از یک ماه از دستگیرهای گسترده تجمع های اعتراضی کارگران روز اول ماه مه میگذرد، مراجع قانون اگر چه تحت فشار افکار عمومی چند تن از کارگران را طی مراحلی آزاد کردند، اما از سویی با هجوم و دستگیری به اعضای خانوادههای زندانی، چهره واقعی خود را عریانتر به نمایش گذاشتند...
در غوغای انتخابات دهمین رییس جمهوری کشور، بسیاری از اتفاقات خشونت بار کم رنگ و بعضاً نادیده گرفته میشود. خبر دستگیری خانوادههای زندانیان اول ماه مه، در کمتر رسانه یی منعکس شده و بیتفاوتی رسانه ها در مقابل چنان فاجعه های دردناکی بیگمان چشم بستن بر واقعیات جامعه یی است که در تجاوزی آشکار، دفاع از بدیهی ترین حقوق انسانیاش به دست فراموشی سپرده می شود.
همین اغماض و چشم پوشی بر حقوق زندانیان، فضایی را برای مقامهای امنیتی به وجود آورده که بیمهابا خانوادههای بیگناه زندانیان دستگیر شده اول ماه مه را دستگیر و زندانی کنند. همسران و بستگان زندانیان در حالی همچنان در بازداشتگاههای دادگاه انقلاب بلاتکلیف به سر میبرند که رسانه های جمعی به جای طرح خواسته های آنان به بنگاه تبلیغاتی نامزدان ریاست جمهوری تبدیل شدهاند.
طرفه اینکه، در چنان فضایی که "تبردار واقعه را دست خسته به فرمان نیست" همگان را به پای صندوقهای رای میخوانند تا در نهایت با انتخاب اصلح ـ بد از بدترـ دست آوردهای خود را به مزایده بگذارند. غافل از این که استدلال "بد و بدتر" از اساس یک برهان متناقض است. انتخاب بد از بدتر که تحت عنوان انتخاب اصلح جامهی تقدس به خود میپوشاند، در واقع حاصل تناقضاتی است که در شرایط جهانی و تضاد منافع شرکاء در نحوه مدیریت بحران به آنان تحمیل شده است و سریالهای مناظرههای تلویزیونی که برای بیرون راندن رقیب تندروتر به راه انداخته شده در حقیقت از سه زاویه توسط سه کاندیدا و اسپانسرهای آنها برای مات کردن تندروترین و کاندیدایی سامان داده میشود که طی چهار سال مراکز تصمیم گیری را با پشتوانه اقدامات پوپولیستی اش فتح کرده و امروز با چماق تکفیر روبرو شده است.
مناظره های تلویزیونی به عنوان اقدامی نادر و بیسابقه، بیگمان قابل تامل و درخور تحسین است.
اما در نتیجه آن وقاهت و عبور از خط قرمزها بر نجابت و فرهیختگی منتخب اصلح غلبه کرد تا جایی که توانست کلیه کارتهای برنده تکفیر کنندهها را به نفع خود مصادره کند.
حکومت نخبگان که پیوسته از زبان منتخب اصلح زمزمه میشود، مدلی آرمانی و افلاطونی است که از دیرباز با نحوه اداره دمکراتیک و چند صدایی جوامع امروزی منافات داشته. اگر چه بنیانهای فکری نظام حکومتی مملکت بر چنین باورالیت گرایانه یی استوار است اما ناتوانیاش در مهار جریانهای فرصتطلب که با مجوزهای مشروع تحت عناوین عناصر خودسر یا لباس شخصی عرصه بر مردم تنگ کردهاند، نه تنها مشروعیتی برای حکومت کسب نکرد بلکه ناکار آمدی چنین مدلی را بیش از پیش عیان کرده و نشان داده که گروههای فشار، منطق نهایی حکومتهای نخبهگرایانه هستند.
تجربه جوامع پیشرفته که از نظامهایی تثبیت شده برخوردارند، حاکی از این است که تنها ضامن اصل بقای و مشروعیت حکومتها، تشکلهای واقعی و آزادی هستند که با پاسخ گو کردن نهادهای حکومتی اعمال سلیقه های فردی را محدود کرده اند.کارگران در چنین شرایطی ضمن نقد دستآوردهای موجود، حق برپایی تشکلهای آزاد را در صدر مطالبات خود قرار میدهند و بالاتر از تمامی صحنه گردانیها و تضادهایی که شکاف شرکاء حکومتی را عریانتر کرده، بر خواسته های خود پا میفشارند.
دفاع از جناحهای رقیب که هیچ گاه در سرکوب و اعمال خشونت کوتاه نیامده اند، برای کارگران جز تفرقه و چند دسته گی حاصلی نداشته است. کارگران ضمن نقد و تحلیل منافع و جریانهای حاکم بر سرنوشت خود، هیچگاه در یارگیری "خانه کارگر" که به دفاع جناح آریستوکرات برخواسته دخالت نمیکنند. برای متولیان خانه کارگر همین بس که هنوز ننگ چاقوکشی و یورش به تجمع سندیکای اتوبوسرانی را بر چهره دارند. پشتیبانی خانه کارگر از کاندیدایی وجیه المله اقدامات خصمانه متولیان آنان را بر علیه کارگران توجیه نمیکند. نمایندگان واقعی کارگران را امروز باید در زندانها جست نه در دفاتر وزارت کار یا خانه کارگر. نمایندگان کارگران کسانی هستند که در طول دهه های گذشته همواره با زندان و ضرب و شتم روبرو بوده اند. ما کارگران از دیرباز مطالبات خود را پیرامون آزادی حق تشکلهای مستقل کارگری، آزادی حق اعتصاب و اعتراض نسبت به سرنوشت خود را اعلام داشته ایم و خواستار آزادی بیقید و شرط کارگران زندانی هستیم. نمایندگان دولتها، نماینده حقوق کارگران نیستند. آنها متعهدند با توجه به پذیرش میثاقهای سازمان جهانی کار I L O"" حق برپایی تشکلهای آزاد کارگری را تضمین کنند.
